czwartek, 30 września 2010

Okazje

Okazja nr 1:
Synek nasz dwa dni temu skończył swój pierwszy trymestr :) Ciężko byłoby streścić co się działo w naszym życiu przez ten czas. Wszytko było takie nowe, takie pierwsze: pierwsza kąpiel, pierwszy uśmiech, pierwsze gruchanie... Co dzień, gdy na niego patrzymy ciężko nam uwierzyć, że jest z nami, że jest nasz, że jest taki jaki jest: pogodny, towarzyski, kochany, idealny. Czy mógłby być inny?!
Do tej pory nie znaliśmy uczucia bezbrzeżnej radości, gdy widzi się ten bezzębny uśmiech, tej rozpierającej serce dumy, gdy podnosi coraz wyżej główkę. Trochę czasem nam smutno, że tak szybko rośnie, że zanim się obejrzymy będzie dorosłym mężczyzną, który pójdzie swoją drogą. Póki co, cieszymy się że jest naszym małym chłopcem i dziękujemy światu za ten dar.
Rodzice
Okazja nr 2:
 Z okazji Dnia Chłopaka składam najserdeczniejsze życzenia kochanym mężczyznom i tym małym i tym dużym: Uśmiechu na twarzy, spełnienia marzeń i radości w sercu.
Mama

wtorek, 28 września 2010

Dziecię Boże

Mama: Ponieważ niektórzy się niecierpliwią i martwią, że nic na blogu nowego nie ma - oto przyszpilona przysiadłam i spisuję relację z chrzcin naszego Waszmości.
Dziecięciem Bożym synek nasz stał się w ubiegłą nedzielę 26 września na Mszy św. o godz 12:00.
Matczyne i tatczyne serca wraz z sercami chrzestnych zamarły na samiutkim początku mszy, bo otórz ledwo ksiądz wyszedł na ambone i zaczął mówić nasz koleżka postanowił go przedrzeźniać. Na całe szczęście Robaczek straciwszy zainteresowanie mszą przy kazaniu (które nomen omen nudne było) zasnął i spał tak aż do końca. Nawet polanie głowy wodą go nie wzruszyło a wszyscy wyżej wymienieni odetchnęli z ulgą.
Po mszy pojechaliśmy na obiad i poczęstunek przygotowany przez nas własnoręcznie. Jak kiedykolwiek jeszcze dam się namówić mojemu mężowi na robienie imprezy na 30 osób samemu, to uznajcie mnie za niepoczytalną i odeślijcie na Babińskiego:)
W gruncie rzeczy jednak mam cichą nadzieję, że wszystko w miarę się udało i goście byli zadowoleni.

Adaś: Ja chciałem podziękować wszystkim za przybycie i życzenia. Rodzice byli bardzo przejęci, zwłaszcza mama. Chrzestnymi moimi byli ciocia Iwona i wujek Łukasz. Bardzo ładnie się spisali w kościele, no i byli grzeczni. Na chrzcie moim byli oczywiście dziadkowie: babcia Halinka z dziadziem Markiem i Terenia ze Stasiem. Była też moja prababcia Jasia, no i dużo ciociów i wujków:  ciocia Basia z wujkiem Damianem i wujek Daniel, wujek Grzesiek, ciocia Dorotka i ciocia Lodzia, ciocia Jola z wujkiem Wieśkiem z ciocia Asia i wujkiem Bartkiem, wujek Sławek z ciocią Agnieszką i wujkami: Mateuszem i Olafem. Były też moje kuzynki: Kalinka razem z rodzicami - ciocią Agnieszką, wujkiem Konradem, kuzyneczki Madzia i Martusia z wujkiem Rafałem i ciocią Iwoną. Strasznie wszystkim brakowało mojej cioci Marysi, zwłaszcza wujek Łukasz musiał przetrwać pierwszą taką uroczystość bez niej ale był bardzo dzielny.

Mama strasznie mnie wystroiła - miałem swój pierwszy biały garnitur taki z muchą.
Do jedzenia były same pyszności Tata, jako specjalista od mięs przygotował cielęcinkę z kurkami na kolację i faszerował piersi kurczaka nadzieniem z fety i szpinaku na obiad. Mama zrobiła zupkę brokułowo- serową i przystawkę z ciasta francuskiego. Babcia Halinka i ciocia Jola upiekły wszystkie ciasta a ciocia Aga, wujek Łukasz, ciocia Basia z wujkiem Damianem robili kanapeczki, koreczki i jajka faszerowane. Wszystkim strasznie dziękuję w imieniu swoim i rodziców za pomoc tak w przygotowaniach jak i w obsłudze i sprzątaniu. Było bardzo fajnie ale męcząco, już po obiedzie zmogło mnie spanie i spałem aż do ostatniego gościa:)

piątek, 24 września 2010

Tylko nie przy ludziach

Strasznie dużo się ostatnio dzieje w domu i nie mamy czasu pisać. To między innymi dlatego, że w niedzielę mam chrzciny. Przygotowania trwają a ja sobie obserwuję. Poza tym rodzice załatwiają sprawy związane z budową domu. Wygląda na to, że mama miała racje i zdążymy przed zimą zbudować domek.
Póki co, tata nadal walczy z ogrodzeniem. Już prawie kończy murek od strony drogi a my go dopingujemy jak się da: GO GO GO ALE ALE ALE: http://www.youtube.com/watch?v=5DRXrdjn1Vs&feature=related

W środę byłem u moich kuzynek Madzi i Martusi. Zawieźliśmy produkty na tort pyszny, który mi Pani Marysia upiecze.
Wziąłem dziewczyny na spacer a później urządzały mi recital. Madzia mnie huśtała a Tusia śpiewała piosenkę z własną melodią i tekstem.

Mama się ostatnio troszkę pochorowała: prycha, kicha i mówi takim dziwnym głosem, aż jej nie poznaję. Ponoć wcale mamie nie pomagam, bo się domagam brania na ręce i przytulania a ona martwi się czy mnie nie zarazi. Tak myślę, że ja twardy gość jestem i piję te ...no... przeciwciała odpornościowe... co to biegają później wewnątrz mnie i strzelają z karabinów do wszelkich zarazków.  Mama przestała mnie też całować. Może to dobrze, bo tata mówi, że to obciach dla chłopaka jak go mama tak wycałowuje. Mama zapowiedziała jednak, że wróci do naszych pieszczot jak tylko się pod kuruje. Powiedziałem jej: "OK, tylko nie przy ludziach!"

wtorek, 21 września 2010

Gdybym była terrorystą...

Gdybym była terrorystą... wysadziłabym wszystkie urzędy świata!

Miałam dziś bliższe spotkanie z Urzędem Skarbowym, w którym po godzinie przebijania się przez miasto, nie załatwiłam nic! Musiałam się wracać i odwiedzać tenże urząd jeszcze raz. Pani w ogóle nie była czuła na to, że mały dzidziak czeka na mamę. Tak się zastanawiam, czy jakbym wzięła dzidziaka ze sobą, to by oczarował uśmiechem Panią i zapomniałaby o jednym małym upoważnionku?!

Humor poprawił mi się dopiero popołudniu jak wyjechaliśmy z małym na spotkanie z Gosią. Pospacerowałyśmy koło Wawelu i wypiłyśmy kawę na rynku (dziękujemy za przesłanie zdjęć).
W tym czasie Szanowny Małżonek załatwiał sprawy kredytowe. Powiem Wam, że już widzę na horyzoncie ten nasz niebieski domek. I mogą się ze mnie śmiać wszyscy na około :)

Adaś bawił się dobrze, zwłaszcza wymuszaniem brania na ręce. Koniecznie muszę się rozglądnąć za jakimś porządnym nosidełkiem, bo niedługo bicepsy będę mieć jak kulturystka. Chusta kółkowa się w naszym przypadku nie sprawdziła. Jakby ktoś chciał kupić, to zapraszam na aukcje:
http://allegro.pl/show_item.php?item=1240501612


Adasiowi dziś się nie chce pisać, za co serdecznie przeprasza. W zamian można posłuchać jego kłótnie z mamą. Macie pomysł o co koledze chodziło? Mam teorie, że nie podobał mu się sweterek i próbował przeforsować ubranie innego.
Tak sobie mama czasem myśli czy Waszmość na polityka nie rośnie - w końcu gada dużo i bez sensu :)
kłótnia z mama



poniedziałek, 20 września 2010

Dzień jak co dzień

Dzień jak co dzień według Adasia:
pobudka
zabawa
kupa
tata wychodzi do pracy
śniadanko
zabawa w łóżku z mamą
sen
drugie śniadanko
kupa
zabawa/spacerek
sen na spacerku
obiadek
kupa
zabawa
spacerek
tata wraca z pracy
zabawa
podwieczorek
zabawa/spacer
krótka drzemka
kolacja
zabawa
marudzenie... marudzenie
kąpiel z tatą
płacz, bo koniec kąpieli
sen...sen...sen...
nocna kolacja
sen
dzień dobry! niech ktoś do mnie podejdzie... halo!.. ej śpiochy... ja już wstaaaaaałeeeeem!!!!

Dzień jak co dzień według mamy:
Waszmość się budzi
Waszmość je
Waszmość się bawi... łaskawca czasem bawi się sam
Waszmość śpi... łaskawca czasem szybko zasypia
Cały cykl powtarzamy 6 razy.

niedziela, 19 września 2010

Basen

Dziś byliśmy pierwszy raz na basenie i było SUPER. Zajęcia prowadzone są przez Bobaskowo- www.bobaskowo.com.pl i korzystamy z nich na kartę Benefitu.
Adaś jak zwykle w wodzie totalnie zblazowany i rozleniwiony. Myślałam, że będzie machał rękami i nogami a on jak ten Basza się prawie wcale nie ruszał.

Relacja Adasia: Pływałem z mamą a tata robił zdjęcia. Byłem najmłodszy ale wcale nie najmniejszy! Bo ja GłodoMorkiem jestem i rosnę jak na drożdżach :)
Mama to się trochę denerwowała jak to będzie. Mówiłem jej rano, że strach ma wielkie oczy, ale mnie nie rozumiała. W ogóle to Ci dorośli mało rozumieją co się do nich mówi. Na szczęście mogłem sobie dziś pogaworzyć z innymi dziećmi w naszym języku. Przypominaliśmy sobie jak to było miło, ciepło i przytulnie u mamy w brzuchu. Ech... szkoda było opuszczać brzuszek, ale już ciasno się robiło. Dobrze, że mogę czasem w wodzie spędzić czas i powspominać.

Bylem dzielny i wcale się nie bałem. Nawet pocieszałem uśmiechem jedną małą dziewczynkę jak płakała przy wejściu do basenu.

Z tego stresu maminego to tacie się trochę oberwało na samym końcu. Tata mówi mi, żebym się nie przejmował wcale, bo takie już baby a zwłaszcza mamy są, że czasem suszą głowę o byle co.

sobota, 18 września 2010

To ja Adaś

Cześć wszystkim, jestem Adaś.
Był dziś rano u nas wujek Łukasz i poddał pomysł, żebym ja też coś od siebie pisał. Mama się zgodziła i posadziła mnie na kolanach przed komputerem i dała do wciskania guziczki.
To ja będę wam czasem coś o sobie opowiadał. Bo mama to wszystko opisuje ze swojego punktu widzenia. A ja też swój głos mam, no nie?

wstałem...czy ktoś się ze mną pobawi?... hmmm... sam się też umiem bawić- mam takie śmieszne paluszki albo kolesi wiszących nad głową... umiem już do nich sięgnąć rączkami! a wtedy się huśtają i grzechoczą. 
Chyba zgłodniałem... zdecydowanie jestem głodny... gdzie jest mamaaaaaa?!!!!
No, mniam  mniam teraz sobie możecie pogadać a ja sobie pogrucham.

Tata zapisał się na sprzątanie puszczy niepołomickiej i ja z mamą mamy podjechać do niego później i pospacerować razem. Tak naprawdę to myślę, że chce żeby mu pomóc, bo do sprzątania to tatuś pierwszy nigdy nie jest. Tak przynajmniej mówi mama.
ooo...chyba zaczynamy się zbierać.
Lubię jeździć autem, tak fajnie kołysze i taki szum... od razu chce mi się spaaać. Spacerek- ale ja nie chcę tylko nieba oglądać z wózka! weźcie mnie natychmiast na ręce! No... przynajmniej zdjęcia możecie sobie ze mną robić.








p.s. dziękujemy Ci wujku za podrzucenie pomysłu :)

piątek, 17 września 2010

Powrót do formy

Wróciłam sobie z Aqua aerobiku i co zastaję?  Wrzeszczące wniebogłosy niemowlę płci męskiej - moje to to w ogóle? ...
Co do zajęć sportowych, to postanowiłam wziąć się szybko za siebie co by wrócić do formy i figury sprzed ciąży jak najszybciej. No i chodzę sobie, jak Waszmość i warunki pozwolą 2 razy w tygodniu na basen i jest BOSKO. W ciąży sporo przytyłam - ponad 20 kilo - większość poszła w ogromny brzuch, który był lokum dla prawie 5-kilowego Bąbla. Większość spadła szybciutko w pierwszych 2 tygodniach ale zostało do zrzucenia 6 kilo. I to jest cel numer dwa do realizacji do końca roku. Cel numer jeden, to wytrzymać z moimi Waszmość Panami :)
Wracając do historii Bąbla po części przedstawionej w poprzednim poście, to po szoku spowodowanym ujrzeniem testu i sprawdzeniem czy oby nie widzimy podwójnie przyszedł czas na ekscytację i odwieczne pytanie - jak to będzie?
Potomka planowaliśmy owszem, nawet na początku myśleliśmy, że postaramy się tuż po ślubie. Ze względów mieszkaniowych przełożyliśmy te plany na pół roku później. Nasz Dzidziak zgodnie z zasadą "pierwsze słowo do dziennika, drugie do śmietnika" nie wziął pod uwagę kwestii dachu nad głową.
Plan był taki, iż po ślubie wyprowadzamy się z wynajmowanej kawalerki do Rodziców Najlepszego z Mężów, co by zaoszczędzić pieniążki na poczet kredytu na dom. Dom nasz przepiękny ma zostać zbudowany około lata 2010 roku, szybko wykończony i szczęśliwa rodzinka dopiero co powiększona w grudniu będzie się do niego wprowadzać wczesną wiosną roku pańskiego 2011.
Plan jak to plan podlega ewolucji i tak jak nasz Adaś się na świat pośpieszył tak dom postanowił poczekać i zacznie się budować miejmy nadzieję na początku października. Przy dobrych wiatrach (ten mój wieczny optymizm) wprowadzimy się do niego późną wiosna/wczesnym latem 2011.

Dziś w ogóle ma mam dobry dzień - po basenie jeszcze miałam ochotę ciasto upiec (Karmelowy torcik wg przepisu Pani Marysi) i prasowanie zrobić - możecie na mnie wołać Robocop!
Pytacie co w tym czasie robił Waszmość - dostał cyca tuż po moim przyjeździe i usnął snem sprawiedliwych. Oby spał jak najdłużej... Dobranoc.
P.S. żebyście mi uwierzyli w te kilogramy dołączam zdjęcie brzuchala zrobione w dzień porodu. Proszę wybaczyć niewyjściowy strój i potarganą fryzurę ;)

Powitanie

Hejoooo!
Mam na imię Agnieszka i jestem mamą prawie 3-miesięcznego Adasia.
Dzisiejszej nocy po karmieniu nie mogłam usnąć i tysiące myśli, pomysłów i wspomnień przechodziły przez moją głowę.  Pomyślałam między innymi o rozpoczęcie pisania bloga o naszych perypetiach. A że u mnie od pomysłu do realizacji bardzo krótka droga - oto jesteśmy. W imieniu swoim oraz synka witam i zapraszam do czytania i oglądania.

Wszystko zaczęło się rok temu. Zdałam sobie z tego sprawę ostatnio przypominając sobie iż data OM wykuta na pamięć i tyle razy powtarzana to 14ty września 2009.
Była jesień a my przygotowywaliśmy się do ślubu zaplanowanego na 10tego października. Termin zbliżał się wielkimi krokami a my dopinaliśmy wszystko na ostatni guzik. Jakaż ja byłam zadowolona, gdy na przymiarce sukni ślubnej okazało się,że trzeba będzie ją jeszcze zwęzić, bo schudłam. Dieta, którą stosowałam plus stres zrobiły swoje i pozbyłam się kilku zbędnych kilogramów. Gdybym wtedy wiedziała, że radość ta tak krótką i ulotną będzie...

Do wesela było coraz bliżej, zorganizowaliśmy sobie wieczory kawalersko - panieńskie, poszaleliśmy i wpadliśmy w totalny szał ostatniego tygodnia. Pamiętam, że strasznie byłam wtedy znerwicowana i przeczulona na każdym punkcie - eh ten streeessss.
Wreszcie nadeszła ta chwila i wszystko minęło tak szybko i tak jakoś trochę poza moją świadomością, że w niedzielę rano nie byłam pewna czy to się oby na pewno odbyło. Gdyby nie obrączka, mąż śpiący obok i stroje ślubne wiszące na szafie pomyślałabym, że to był sen.

Dni toczyły się dalej a my czekaliśmy na w miarę ładna pogodę żeby zrobić sobie zdjęcia plenerowe. Czekaliśmy też na spóźniający się okres, nie przejmując się zbytnio i kładąc wszystko na karb stresu związanego ze ślubem. W końcu 22go września wybraliśmy się do Ojcowa na sesje plenerową (zdjęcie dołączono) a po powrocie postanowiliśmy wstąpić do apteki po test ciążowy - tak dla zasady chuchając na zimne:) Jakież było nasze zaskoczenie i brak wiary w wynik! Do tej pory w szufladzie z pamiątkami mam test z dwiema czerwonymi kreskami - pierwsze ślady pojawienia się naszego brzdąca :) Szybko potwierdziłam tą nowinę u ginekologa i otrzymałam do ręki pierwsze zdjęcie Waszmości - od tej pory nazywać będziemy go Bąblem (dopóki nie awansuje na Robala, przeistoczy się w Dzidziaka aż w końcu zostanie Adamem- pierworodnym synem swoich rodziców:)) cdn...