piątek, 29 października 2010

Cztery miesiące Dzidziaka

Wczoraj Dzidziak skończył 4 miesiące. Umie już coraz więcej i coraz bardziej wykorzystuje miękkie serca swoich rodziców. Nie będziemy tu wyliczać poszczególnych umiejętności, które posiada... nie, nie. Nie to żebym się synem chwaliła i pękała z dumy... nie, nie. Powiem tylko tyle, że standardy rozwoju niemowlaka wyznaczone przez uczonych ludzi w nie mniej uczonych księgach ma oczywiście opanowane do perfekcji :D

Mi najbardziej podoba się jak robi miny, zwłaszcza jak zauważy że go fotografuję... sami zobaczcie:

Tato!... powiedz coś Mamie! Ona znowu robi mi zdjęcia w kąpieli! 

 Ech! Mamo! Przecież już wszyscy wiedzą jak wysoko umiem podnieść głowę!


 Joł, joł, sie ma... 


środa, 27 października 2010

Udrażnienie kanalika łzowego


Trochę teorii na początek:
Rozwój dróg łzowych
W okresie rozwoju embrionalnego kanalizacja w drogach łzowych tworzy się stopniowo. Najpierw udrażnia się worek łzowy, potem kanaliki łzowe a na końcu przewód nosowo-łzowy.
Około 30% dzieci urodzonych o czasie ma niedrożny przewód nosowo-łzowy. Uniemożliwia to fizjologiczny przepływ łez do nosa w wyniku czego rozwija się bakteryjne zapalenie.  

Rozpoznanie niedrożności dróg łzowych:
Objawami naprowadzającymi na rozpoznanie wrodzonej niedrożności drog łzowych są:
     - „mokre” oko – jeziorko łzowe w kąciku przyśrodkowym oka,
     - stale łzawienie i ropienie nie poddające się leczeniu miejscowemu kroplami z antybiotykiem.

Płukanie dróg łzowych:
Płukanie wykonujemy w celu usunięcia wydzieliny zatykającej kanalik górny lub dolny, w przypadku gdy wydzielina ta powoduje ich zwężanie lub niedrożność. Podanie do kanalika łzowego leków działających bakteriobójczo lub przeciwgrzybiczno ma także działanie lecznicze i stosowane jest w przewlekłych stanach zapalnych.

Sondowanie dróg łzowych
Sondowanie jest zabiegiem leczniczym przywracającym drożność dróg łzowych, a tym samym likwidującym stan zapalny. Sondę o obłym zakończeniu przeprowadza się wzdłuż kanalika łzowego górnego poprzez worek łzowy do przewodu nosowo-łzowego, gdzie przy lekkim nacisku przeszkoda pęka.
Zabieg trwa około dwóch minut. Należy przeprowadzić go bardzo precyzyjnie, przy prawidłowym unieruchomieniu niemowlęcia.
Domowe sposoby udrażniania:
- przemywanie oczka- solą fizjologiczna, przegotowaną wodą (zawsze od zewnątrz do wewnątrz oczka i jeden wacik na jedno oko)
- stary babciny sposób jeżeli się karmi piersią - przemywanie oczka własnym mlekiem (działa lepiej niż krople z antybiotykiem)
- masaż, masaż i jeszcze raz masaż oczka - trzeba masować mocno kącik oka, a później od dołu nosa, od dziurki, jednostajnym ruchem do góry w stronę oka.
 ***
           Nam niestety domowe sposoby nie pomagały i raz było lepiej raz gorzej. Po zabiegu jestem zdania, że nie taki diabeł straszny jak go malują zwłaszcza na internecie...
              W poniedziałek byliśmy na udrożnieniu kanalika łzowego w Witkowicach i muszę pochwalić syna, bo był bardzo dzielny. Siebie też mogę pochwalić, a co?! Też byłam dzielna :D
             Chyba wam jeszcze nie wspominałam, że mój syn uwielbia blondynki? A jak się mu jeszcze trafi pani doktor albo pielęgniarka blondynka to jest cały w skowronkach! Tym razem trafił mu się bonus – obie panie miały włosy koloru blond! Może dlatego w ogóle nie płakał, tylko trochę kwękał na zabiegu?! Inne dzieci wrzeszczały wniebogłosy.
             Ja sama też starałam się nie denerwować żeby mu się nie udzieliło - zwłaszcza, że pomagałam go trzymać i widziałam kontem oka cały zabieg. O mało sama bym nie zaczęła wrzeszczeć tak to nieprzyjemnie wyglądało. Ale na całe szczęście jesteśmy już po i jest zdecydowanie lepiej. A ja ochłonęłam trochę i mogłam przynajmniej to opisać.
            Tak się zastanawiam, czy jeżeli mój syn nie ma nic przeciwko służbie zdrowia a na wszelkiego rodzaju zabiegi czy zastrzyki reaguje jedynie zmarszczeniem brwi, nie wspominając o kwikach radości, gdy rozebrany czeka aż go pani doktor osłucha stetoskopem… może zostanie lekarzem? 
A może to tylko oznaka, że w przyszłości będzie się uganiał za blond pielęgniarkami?

wtorek, 26 października 2010

Spacery z Milą

               Wykorzystując piękną jesienną pogodę chodziliśmy z Adasiem i Milą na długie spacery po łąkach. Ciekawe czy to już ostatnie dni złotej polskiej jesieni?! Sądząc po pogodzie wczoraj i dziś można by tak sądzić...
 
Mila biega jak oszalała. Buszuje po trawach i zawsze, ale to zawsze wchodzi do wody. Nie ma możliwości żeby nie znalazła choćby kałuży, a jak już jej się trafi trochę większy akwen wodny, to jest w siódmym niebie.           
             


 Na łąkach jest rów melioracyjny i są też stawy. Jak tylko jest w nich trochę wody to się tam tapla, nie zważając na zakazy. Wbiega do stawu udając, że mnie nie słyszy a później stoi w wodzie a jej mordka zdaje się pytać „Mogę?!” Często wyławia duże patyki lub gałęzie i targa je całą drogę ze spaceru do domu. Śmiejemy się, że przynosi opał na zimę. Tylko czemu nie wybiera drewna suchego? 



poniedziałek, 25 października 2010

Pierwsza pomoc niemowląt


          Ostatnio często nachodzą mnie wizje, że coś złego spotyka naszego Adasia. A to, że skądś spada, a to, że mamy wypadek samochodowy itd. itp. Moje schizowanie ostatnio sięgnęło już zenitu jak przeczytałam tu i ówdzie na blogach o faktycznych zadławieniach, oparzeniach i złamaniach.
          Pamiętam jak jeszcze w ciąży czytałam o pierwszej pomocy dla niemowląt. Wtedy te informacje były dla mojego mózgu totalnie abstrakcyjne. Czytałam, rozumiałam ale wyobrazić sobie takiej potencjalnej sytuacji nie potrafiłam. Starałam się o tym nie myśleć, bałam się w ogóle się nad tym zastanawiać. Po ostatnich wizjach i bezsennych nocach ( bo akurat coś złego mi się wyobraziło) postanowiłam z tym skończyć.
           Przecież, choć nie wiem jakbyśmy nasze pociechy pilnowali, choćbyśmy mieli 10 par oczu i tyleż samo par rąk i nóg, to i tak nie ustrzeżemy je przed wszystkim, nie zawsze dopilnujemy.
Czas uzmysłowić sobie, że zawsze i wszędzie może się naszemu dziecku coś stać! A my musimy wtedy działać a nie bać się!
          Postanowiłam zrobić kurs pierwszej pomocy, najlepiej jeszcze w tym roku. Tymczasem powróciłam do czytania i oglądania wszystkiego na temat pierwszej pomocy. Polecam również Wam.



czwartek, 21 października 2010

Mila

W ostatnim poście zapomniałem Wam wspomnieć, że też mam pieska. Mila jest labradorką. Ma 4,5 roku. Właśnie wróciłem ze spacerku z nią. Mila nie była z nami w Piwnicznej tylko dlatego, że się za nią kawalerowie akurat uganiali. Poza tym Mama mówi, że ciężko byłoby zmieścić jeszcze Mile do Garbusa. Rodzice drodzy... może już czas kupić Ogórka?!

W kwietniu tego roku Mila urodziła 7 szczeniaczków. Ja to jeszcze w brzuchu byłem jak były u nas. To tylko ze zdjęć wiem jak wyglądały. Ale je słyszałem i się cieszyłem strasznie i ruszałem rączkami i nóżkami. Mama mówi, że ją wtedy bardzo kopałem.
Rodzice opiekowali się nimi przez 6 tygodni zanim poszły w świat. Jeden ze szczeniaków trafił do mojej kuzynki Kalinki i mam okazję go od czasu do czasu widzieć.
Maluszki na początku były ślepe i głuche i tylko węchem się kierując znajdywały drogę do swojej mamy. Wyglądały na początku jak małe świnki ale później nabrały kształtów i urody i prezentowały się cudownie, zwłaszcza w trawie.
 Maluszki męczyły troszkę Mile, bo cały czas były głodne i goniły za nią nie dając jej spokoju. A jak nie były głodne to dokuczały jej ciągnąc za ucho albo gryząc w ogon.
Mila troszkę zmizerniała przez karmienie tej wesołej gromadki i jeszcze miała problem z tylną łapą. Teraz już doszła do siebie i gotowa jest żeby mieć następne szczeniaki. Mama mówi, że szybko zapomniała jakie utrapienie miała ze swoimi pieskami i jak przed nimi uciekała. Pilnujemy jej teraz wszyscy żeby jej jakiś kawaler nie zawrócił w głowie, bo to za wcześnie jeszcze dla niej na kolejne pieski. Może za pół roku znów przyjedzie jej narzeczony i kto wie... będę razem z małymi pieskami gonił po trawie i cieszył się jak one.



niedziela, 17 października 2010

Powsinoga w Piwnicznej

I znowu nas wywiało. Tym razem pojechałem z rodzicami na zlot Garbusów do Piwnicznej.
Zapamiętałem sobie po ostatnim wyjeździe, że trzeba trochę mniej spać żeby coś Wam opowiedzieć. No i częściowo mi się udało... 
Drogi Wam nie opowiem, bo spałem ;)
Z tego co się Mama później żaliła to wiem, że jechaliśmy o wiele za długo na jej tylnokanapową chorobę lokomocyjną. Ponieważ my z Tatą okupujemy miejsca z przodu to Mamie pozostaje tylko tylna kanapa. Jeżeli ktoś z Was nie jechał jeszcze Garbusem, zwłaszcza na tylnym siedzeniu, to nie wie jaka to karuzela dla żołądka;)

Po przyjeździe na miejsce poszliśmy na spacer po Piwnicznej. Tym razem nie byłem w wózku tylko w nosidełku. Rodzice się troszkę bali czy mi się spodoba chodzenie w nim ale sprawdziło się. Fajnie było być tak przytulonym do Taty lub Mamy a przy tym móc obserwować bokiem cały świat. Widać duuużo więcej niż w wózku! To była nowość dla mnie i taki byłem wszystkiego ciekawy, że dopiero jak zaczęliśmy wracać ze spaceru tą sama drogą to zasnąłem.







Wieczorem zasnąłem a rodzice mogli iść na ognisko ale Mama się cały czas martwiła czy niańka oby na pewno działa i wracała się tysiąc razy do domku aż mnie w końcu obudziła. Pomarudziłem sobie trochę, no bo jak to tak człowieka ze snu wyrywać... I zanim zasnąłem znowu to trochę czasu minęło i przy tym Mamie  też się usnęło. W sobotę też trochę pospacerowaliśmy - tym razem nosiła mnie Mama, bo Tata był straaasznie słaby po tym ognisku. Mama się na niego denerwowała i cały czas powtarzała "A nie mówiłam!" 

Byliśmy nawet na placu zabaw ale ja się tylko przyglądałem. Za to Otylka szalała na placu zabaw - huśtała się na konikach i zjeżdżała ze zjeżdżalni. Otylka przyjechała na zlot późno w piątek jak już spałem i dopiero w sobotę się zobaczyliśmy. Mieszkaliśmy w tym samym domku. Ona też wzięła rodziców na zlot. Miała też dwa fajne psy. Jedna z nich to Żelka zwana również Tadeuszem, jest  Dalmatyńczykiem. A druga ma na imię Dori i jest Springer Spanielem. Obie są białe i maja czarne kropki i są bardzo przyjazne.

W niedziele niestety pogoda już była troszkę gorsza i tylko pochodziłem z tatą chwile żeby zdjęcia porobić. Po czym pojechaliśmy na taką wysoką górę na obiad do Bacówki na Obidzy. No a po obiadku zaczęliśmy wracać do Krakowa i znowu Wam nic nie opowiem z drogi, bo spałem:) Po drodze tylko raz się obudziłem, bo samochód przestał jechać i zrobiłem rodzicom awanturę. Tata wysiadł coś poszperać przy silniku a Mama w tym czasie mnie nakarmiła. Tata się żalił, że wcale mu nie pomagamy - Mama krzyczy bo jej się siku chce i nogi jej cierpną a ja krzyczę bo jestem głodny a on to sobie nawet pokrzyczeć nie może.
Pół godzinki później byliśmy już w domku. Ja to już z niecierpliwością wypatruję kolejnej wyprawy - taki już chyba ze mnie Powsinoga.

środa, 13 października 2010

Zakopane

         W roku tym nie dane nam było się wakacjować ze względów rodzicielsko- budowlanych, także akumulatory nasze były całkowicie wyczerpane a zmęczenie materiału sięgało zenitu. Korzystając z okazji zbliżającej się rocznicy ślubu namówiłam Męża Mego Jedynego na wyjazd "gdziekolwiek". Co by odpocząć, co by zrelaksować się, co by pobyć razem tylko we trójkę;), co by pooddychać innym powietrzem itd itp. Długo namawiać nie trzeba było bo i Małżonek Szanowny miał już wszystkiego po dziurki w nosie.
        Za cel naszej pierwszej dłuższej wyprawy z Dzidziakiem wybrałam Zakopane. Bo dużo miejsc do spacerów, bo góry piękne jesienią, bo w zeszłym roku tuż po ślubie tam byliśmy, bo TAK ;) Najlepszy z Mężów wziął urlop na poniedziałek i wtorek i wyjechaliśmy w niedzielę po basenie a wróciliśmy we wtorek wieczorem. 
***
Dialog w drodze:
Żona: Myślisz, że wszystko wzięliśmy?
Mąż: Jak coś zapomnieliśmy, to kupimy. Nic się nie martw.
Żona: Hmmm... wiesz jak z nami jest. Kiedyś zapomnieliśmy śpiworów i materaca! 
Mąż: Najważniejsze chyba mamy, rzeczy dla Dzidziaka wzięliśmy, ubrania mamy, jedzenie jakieś mamy ...
Żona: No tak, a dziecko mamy?!
Mąż: Tak, sztuk jeden... na razie...
***
          Po przyjeździe na miejsce poszliśmy na spacer pod kolejkę na Kasprowy a później Ścieżką pod Reglami poszliśmy pod Skocznie. Adaś spał calutki czas, całą drogę w samochodzie no i też na spacerku. Za to jak już byliśmy w pokoju dał nam koncert i wtedy wiedzieliśmy już czego zapomnieliśmy wziąć - suszarki:) 
    
Na trasę na poniedziałek ambitnie wybraliśmy Morskie Oko.













I znów Adasiek spał jak suseł, jedynie 30 minut przed celem zgłodniał i już się nie mógł doczekać jedzonka. Stąd przymusowy postój przy drodze i rozbicie obozowiska... aż zostaliśmy okrzyknięci przez jednych przechodniów jaskiniowcami.
We wtorek przeszliśmy przez całe Zakopane Bulwarami Słowackiego i Krupówkami do kolejki na Gubałówkę. Wyjechaliśmy na górę i tam zażywaliśmy kąpieli słonecznej aż do popołudnia. 
Chcecie zgadywać co przez większość czasu robił Syn Nasz Jedyny?



 ***
Relacja Adasia: Niewiele mogę wam opisać, bo cały czas SPAŁEM!!!  
Wyjazd bardzo mi służył. Długie spacery, kołysanie wózka, słuchanie szumu drzew i strumyków... no i już oczka mi się zamykały. Budziłem się tylko wtedy, gdy rodzice odpoczywali lub jedli. Krzykiem poganiałem leniuchów do ruchu. No w końcu przyjechaliśmy tu zwiedzać a nie leżeć!  

czwartek, 7 października 2010

Dziennik Budowy Adasiowego Domku

Ufff... dałam dziecku memu silny środek usypiający i mogę trochę czasu poświęcić co by relacyję zdać co tam u nas słychać.
           Ostatnio sporo się dzieje i Matka jak już ma trochę czasu żeby siąść i coś skrobnąć, to powieki jej pokryte czarną rzęsą opadają na oczęta jej błękitne i nie ma sił co by je zatrzymać. Myślała Matka ostatnio nawet, że zapałkami da rade ale zapałki wyszły. Się nie pali, to się nie ma w domu. Suma sumarum czasu nie było co by szanownej publiczności się zaprezentować. A było tak:
           W sobotę około godziny 7:00 przyjechali Panowie na budowę w celu wytyczenia domu oraz zrobienia zbrojeń. Ponieważ byli na tyle nieuważni, iż włączyli głośny sprzęt tnący drut, dostała im się bura od sąsiadki z naprzeciwka. No bo jakim prawem oni w sobotę o tak nieludzkiej porze hałasują!
             Nieco później, sfrustrowany niemożnością poradzenia sobie ze zmieszczeniem się pomiędzy siatką ogrodzeniową a samochodem osobowym stojącym na poboczu,  Pan około 50tki z żoną swoją (z relacji Panów budowlańców - Rudą rozczapierzoną jędzą) zrobił Panom budowlańcom jatkę. No bo jak oni śmiom stać na drodze prywatnej a on swoim dużym pięknym samochodem w stylu jeepowym nie może przejechać. Na zapewnienia, że to się więcej nie powtórzy, że oni nie wiedzieli, bo przecie żaden znak nie stoi, że oczywiście już się przesuną albo Panu pomogą wyjechać, posypały się łacińskie słowa (a ponoc Polacy słabo języki obce znają) i zapewnienie, że na policję Pan ten zadzwoni.
            A my w naiwności swojej myśleliśmy, że zamieszkamy w takiej spokojnej uliczce, wśród życzliwych sobie ludzi. Ech naiwność ta nasza. Poznajemy oto sąsiadów!

W poniedziałek przyjechała koparka i wykopała rowy pod fundamenty a później przyjechali Panowie i wszystko zalali betonem. Duży pojazd który podawał beton, zwany Steterem, przyciągnął obserwatorów- dzieci i dorosłych. Okazuje się, że na naszej uliczce mieszkają chyba same chłopaki! Będzie miał Adaś doborowe łobuzerskie towarzystwo. We wtorek i środę Panowie robili szalunki a dziś maja zalać fundamenty do góry. A my z Adasiem to wszystko z łezką radości w oku obserwujemy i dokumentujemy fotografiami:


A oprócz tego, to Adaś nam rośnie i już w ogóle nie przypomina tego noworodka, którego przywieźliśmy do domu trzy miesiące temu:


 ani tego po miesiącu:


 
no może troszkę podobny jest do tego przystojniaka po dwóch miesiącach:


No a teraz proszę proszę po trzech miesiącach to się nawet ślini na swój widok w lusterku:

















Poniżej nasz mały słonik w dniu dzisiejszym. Czyż ja nie jestem Boooski?!

P.S. Proszę nie dzwonić do opieki z tym środkiem usypiającym, bo to oczywiście medycyna naturalna tj.: cyc, przytulanko i mruczanko :)

niedziela, 3 października 2010

Mam talent?

Oto przed Wami, w grzechotkowym akompaniamencie do kołysanek, jedyny w swoim rodzaju Adam-Boy Band:  Występ

Czyż ja nie mam talentu? No powiedzcie sami.

Występ mój dedykuję Tereni wraz z obiecanym wierszykiem:
W dniu Twojego Tereniu święta
Adaś o Tobie pamięta,
śle życzenia najładniejsze
w Imieniny Twe dzisiejsze.
I gdy się wkrótce zobaczymy,
to całuskami się policzymy.

Dziś znowu byłem na basenie i tym razem pływałem z Tatą. Ale było superowo! Nie mówcie nic Mamie, ale z Tatą się jednak fajniej pływa- bardziej po męsku. Lepiej nam idzie dogadywanie się z Tatą w wodzie, pewnie dlatego że Tata mnie na co dzień kąpie. Mamy mały sekret przed Mamą - nie możemy się przyznawać, że moczyliśmy uszy :) Sami zobaczcie jak nam się pływało! Tylko pamiętajcie! Cicho sza Mamie!

piątek, 1 października 2010

Taka dieta

Godzina 1:47 czasu CET
Adaś: yyyy.... oooo... aaaaa
Adasiowa Mama: Kochanie, przyniesiesz go? A która godzina wogóle?
Adasiowy Tata: Prawie 2 w nocy.
Adasiowa Mama: O kurcze, co tak wcześnie?
Adasiowy Tata: Taka dieta. No nic nie zrobisz.

Godzina 3:23 czasu CET
Adaś: ooo...yyy....aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
Adasiowa Mama: Zobaczysz o co mu chodzi, proszę?
Adasiowy Tata poszedł. Stoi, mruczy, aaa.... ciiiii
AMama: smoczek?
ATata: nie działa
AMama: pozytywka?
ATata nie działa
AMama: na ręce?!
ATata: średnio działa
AMama: ech... daj mi go tu...
Adasiowy Tata z przebłyskiem geniuszu: No tak, przecież glodny jest!
AMama: Dopiero co jadł...
ATata: Już mnie nawet pokąsał... ooo... popatrz robi karpika!
AMama: ech... co ja z Wami mam?
ATata: Taka dieta... co zrobisz?!

Godzina 7:00 czasu CET"
Adasiowy Tata odsuwając kołdrę z Maminej głowy: Kochanie ja wychodzę, przynieść Ci go?
Adasiowa Mama: A co już wstał?!
ATata: No chwilkę temu. Na razie grzecznie się bawi z kolesiami. Ale zgłodnieje na pewno za chwilę.
AMama wkładając głowę pod kołdrę: yhm....  Taka dieta... co zrobię?!

PS: Dowód na to, że Mama się wykurowała: